|
Dag iedereen,
Twee augustus 1991 werd ik opgebeld,
Ondertussen al 17 jaar geleden, maar toch zal dat telefoontje me steeds
levendig blijven.
Er was een nieuw hart en een paar longen voor mij!
Ik had er heel lang op gewacht en met gemengde gevoelens tegen
aangekeken.
Maar de dokters waren hoopvol, dat het ritme van mijn hart niet langer
de baas zou spelen over wat ik doen en laten kan.
Na een intensieve operatie en lange herstelperiode zette ik mijn eerste
stappen in het onbekende!
Ik weet nog dat ik aanvankelijk een beetje bang was omdat het nieuwe
hart dat ik kreeg niet meer van zich liet horen. Ik dacht even dat het
verdwenen was.
Maar dat was niet hoor, het had gewoon een goed plekje gevonden in mijn
lichaam waar het tevreden zijn werk deed.
Het stel longen dat ik kreeg moest bovendien een stevig paar zijn
geweest want het blies een gans nieuw leven voor me open.
We vormden een goed team, wij met zijn drietjes.
Ik doe nu dingen waarvan ik vroeger enkel kon dromen, wandelen, fietsen,
sporten, reizen enz..
De eerste jaren na mijn transplantatie waarin ik regelmatig werd
opgenomen vanwege infecties zijn al lang vergeten.
Nu ga ik enkel nog naar het ziekenhuis op controle, omdat ik de dokters,
en de verpleging mis of om andere transplanten te bezoeken.
Met het schrijven van deze tekst, kwam ik tot de vaststelling dat ik
ondertussen al langer leef met mijn nieuw hart en longen dan met mijn
eerste stel.
Mochten ze me opnieuw voor de keuze stellen, ik twijfelde voor geen
haar!
En dit alles heb ik te danken aan het medische team van Gasthuisberg.
Dan geef ik nu het woord aan:
Dr. Prof. Johan Van Cleemput, die u graag te woord zal staan over
harttransplantatie.
|