|
VERSLAG Weekend Putse Hoeve:
|
|
Vrijdag 8 februari.
Joris: Eindelijk was het zover. Het weekend in “De Putse Hoeve”, waar we allemaal zo reikhalzend naar hebben uitgekeken. Ik was al erg vroeg wakker, want ik had niet zo goed geslapen. Met mijn gedachten zat ik al op weekend. De zon scheen al vroeg door mijn vensterraam. Mijn dag kon al niet meer stuk. Op het weerbericht beloofde men zonnig weer voor het hele weekend. Ik had al heel de dag kriebels in de buik. Ik was heel nieuwsgierig wat mij allemaal te wachten stond. Ikzelf zit immers ook nog niet heel lang in de vereniging, dus veel mensen ken ik niet of enkel van ziens op een familiedag. Het aftellen werd
beloond. Eindelijk was het zover. Ik had met Pierre aan het treinstation
Antwerpen-Zuid afgesproken, daar zou hij mij oppikken rond 16.15u.
Ondanks de zon, was het toch nog verrassend fris. Na 45 minuten in de
kou, rijd Pierre mij nog op de koop toe voorbij. Ik schrik me rot als
hij plots achter me staat. Gelijk een muilezel geladen en met Stefanie
en Marlies achterin, rijden we richting”De Putse Hoeve”. Joris: We werden verwelkomd door het bestuur en de aanwezigen. Bij mijn eerste blik, viel het al meteen op dat er toch veel nieuwe gezichten bij waren. We kregen onze kamer toegewezen, waar we ons gerief kwijt konden. Ik nam ineens de gelegenheid om mijn bed op te maken en wasgerief klaar te leggen, zodat ik ’s avonds voor het slapen niet veel meer hoefde te doen. Pierre: Ik ben dan ook terwijl mijn bed gaan opmaken en het nodige van toiletgerief al gaan klaar leggen. Joris: Nadien konden we plaats nemen aan tafel en konden we genieten van chinees op Hollandse wijze. Het was speciaal, maar toch lekker. Na het eten kregen we de gelegenheid met een kennismakingsspel elkaar al kort te leren kennen. Achteraf konden we aan de bar, met een drankje en hapje, nog wat napraten.
Zaterdag 9 februari.
Joris: Ik werd wakker door het gefluit van de vogels. Ik keek naar mijn klok. Het wees 7.45u aan. Ruim voor mijn alarm dat ik had opgezet de avond voordien. Ik werd rustig wakker. Ruim tijd genoeg om mij op te frissen en scheren. Rond 8.30u werd iedereen aan het ontbijt tafel verwacht. Voor niet iedereen ging dit vanzelfsprekend. Voor sommige was het gisteren blijkbaar erg laat. Om 10u vertrok de bus richting de kijk –en speelboerderij “’t Rundal” bij boer Bert in Eersel. Hier kregen we meer uitleg over het reilen en zeilen op een varkensboerderij. Terug aangekomen aan “De Putse Hoeve” hebben we ons lunchpakket verorberd buiten in de vroege lentezon. Dit gaf mij een geweldig gevoel van rust. Alles leek zo perfect. De zon, een toffe bende, de locatie en vrijheid. Na de maaltijd stond Stratego op het programma. Er werd ons gevraagd sportieve kledij aan te trekken en we werden in 2 grote groepen verdeeld. Pierre zat in groep 1 en ik in de andere. Één ding werd me snel duidelijk. Als je wil winnen, mag je niemand vertrouwen. je moet anders denken en handelen dan je vrienden weten hoe je dit normaal doet. Zo liet Pierre mij 3 maal achter elkaar ontploffen, omdat hij een bom speelde en ik er echt zo van overtuigd was dat hij zou wisselen. Nadien heb ik de rollen omgekeerd door de vlag te spelen. Ik wist dat Pierre er van uit zou gaan, dat ik zeker geen vlag speel en dit tegen zijn team zou vertellen. Het was een gok, die lang genoeg werkte en die o.a. ons in extremis de overwinning opleverde. Martine wist immers de vlag van de tegenpartij op tijd te ontmaskeren. Pierre: Ik had Joris 3x laten ontploffen als bom, doordat ik wist dat Joris in de val zou lopen omdat ik zijn goede vriend ben. Maar ik had me ook serieus misrekend met niet te denken dat Joris vlag zou kunnen zijn. Daardoor heeft zijn ploeg o.a. gewonnen. Ik was van Stratego nogal bezweet en ging mij opfrissen op mijn kamer en smsjes beantwoorden van het thuisfront. Ik liet hen weten dat alles in orde was op het weekend. Om ze op het thuisfront gerust te stellen. Joris: Diezelfde tijd wist ik toch enkele te overtuigen voor een partijtje voetbal. Unaniem werd beslist vrouwen tegen mannen. We waren in de minderheid, maar mathematisch hadden we wel gewonnen. Het werd echter al snel donker en we besliste het spel af te sluiten met een “winning goal”. Deze konden de vrouwen achter hun naam schrijven. Rond 19.30u was het etenstijd. Deze keer stond snitzel met witloof in kaassaus met daarbij frietjes, gebakken aardappelen en sla op het menu. Voor velen, zoals ik, was het witloof niet echt hun ding. Bart en Liesbet echter vond het heel goed en aten er heel veel van. Pierre: Ik vond de kaassaus ook best goed, maar te weinig witloof. Aan tafel heb ik een goed gesprek gehad met Arn. Hij is één van de nieuwelingen die mee was. Op het einde kreeg iedereen een roomijsje als dessert. Joris: Ik moest voor het dessert ook passen, omdat ik niet goed tegen lactose kan. Ik kon toch iemand anders gelukkig maken met een extra ijsje. Ik en Pierre trokken ons kort terug op de kamer om enkele laatste details te bespreken van onze activiteit die we de dag erop moeten houden. iedereen zat op ons te wachten om aan de quiz te beginnen. Ze stuurde meermaals Philippe naar ons toe, die ons moest komen halen. Je hoorde hem al van een eind aan komen rennen. Het was een jongen met veel energie en bracht iedereen wel aan het lachen. Voor de quiz waren we in 4 groepen verdeeld en iedereen kreeg een fruitnaam mee. Mijn groep heette “de aardbeien”. Pierre: Mijn groep heette “de pêche”. Joris: De quiz lag me niet zo goed. Ik ben er niet echt goed in. Ik zat mee in de groep samen met Philippe en de 2 Marliesen. We moesten o.a. soorten chips proeven, muzieknummers herkennen en algemene vragen. Mijn groep bracht het er niet slecht vanaf. Pierre: Mijn groep de Pêche won de quiz. In mijn groep zat Arn, Rense en Marijke. Doordat wij een goed team vormde zijn we ook gewonnen. Het geen dat ik niet kon beantwoorden, dat wisten Marijke, Arn of Rense dan wel weer. Joris: Nadien konden we nog verder praten en plezier maken in de bar of het salon en dit voor sommige, waaronder ikzelf, tot de vroege uurtjes. Zo lieten enkele zich gewillig masseren door de handen van Bart. Ik nam de gelegenheid om enkele wat beter te leren kennen.
Zondag 10 februari.
Joris: 9u, het alarm van mijn gsm wekte mij deze keer. Normaal heb ik weinig moeite om vroeg op te staan. Ik slaap immers nooit langer dan 9u ’s morgens. Het weekend, de reis en weinig slaap laten zijn sporen na. Ik neem rustig de tijd om mij te wassen en te scheren. Iets na 9.30u kom ik aan de ontbijt tafel. De meeste zitten al aan tafel. Blijkbaar ben ik 1 van de laatste. Alleen Arn, Rense, Pierre en Marlies komen nog na mij. Na het eten ga ik kijken of Pierre al wakker is. We moeten bijna aan onze activiteit beginnen en hij moet zich nog wassen en eten. In tussentijd ruim ik mijn kamer al op. Er ging een vreemd gevoel door mij heen. Een gevoel van spijt dat het weekend bijna gedaan is en toch ook van voldaanheid, warmte, geluk en opluchting. Pierre: Ik was zodanig moe geworden van het gezellig weekend, dat ik het moeilijk had om op te staan. Het was voor mij die avond ervoor ook laat geweest. We hebben nog heel lang in de nacht met elkaar gebabbeld. Joris: Het is tijd om aan onze activiteit te beginnen. Wij roepen alle personages 1 voor 1 bij ons om hen laatste richtlijnen te geven. Dan is het zover, moord in hotel “Het Hartekind” gaat van start. In het begin liep het moeizaam, want sommige zochten het veel te ver. Uiteindelijk hadden 3 groepen de oplossing gevonden. Pierre, Sophie, Hendrik, Petra, Martine en Patrick hebben hun rol heel goed gespeeld. Knap werk! Het was tijd om alle koffers te gaan halen en in de hal plaats te nemen. De ouders arriveerden rond 14u. Het afscheid kon beginnen. Ik ben met Arn mee terug naar huis gereden. Pierre: Ik ging langs mijn ouders en reed niet tot in Antwerpen maar tot in Oostmalle, dus Joris zou daar nog een bus moeten nemen naar Antwerpen en dan overstappen op een bus die hem naar huis voert. Joris: Arn moest toch via de Kennedytunnel naar huis en kon mij dus meenemen en afzetten aan treinstation Antwerpen-Zuid. Daar nam ik de bus richting huis.
Joris Aerts en Pierre Celens |